Απάντηση και σκέψεις για την ανακοίνωση της 27.11.2012 από μέλος του ΔΣ του ΣΕΛΜΑ.

Ανακοίνωση 27.11.2012

Συνάδελφοι, με την ένταξή μας στο Ενιαίο Μισθολόγιο θα δούμε, από 01.01.2013 επιπλέον περικοπές στους μισθούς μας, τα δώρα Χριστουγέννων, Πάσχα και Αδείας καταργούνται τελείως, ενώ παράλληλα παύουν να ισχύουν όλες οι Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, αφήνοντάς μας έρμαια στα χέρια των εργοδοτών.

Απάντηση-Σχόλιο: Για μια ακόμα φορά ενημερωνόμαστε για κάτι που ξέρουμε όλοι στη χώρα από τον πιο μικρό ως τον πιο μεγάλο, το μνημόνιο έχει καταστρέψει όλη την οικονομική βάση των πολιτών οποιουδήποτε τομέα, ακόμα και οι λεγόμενοι ’εργοδότες’ είτε προστατεύοντας τα λεφτά τους είτε αδυνατώντας να ανταπεξέλθουν εγκαταλείπουν την παραγωγική δραστηριότητα ο ένας μετά τον άλλον αφήνοντας τη χώρα χωρίς επιχειρήσεις και βυθίζοντάς την περισσότερο στην ανεργία.

Οι διαθεσιμότητες - απολύσεις εργαζομένων, μεταξύ αυτών και των πρώην μεταταγμένων - αποσπασμένων, αποτελούν τη μέγιστη υποκρισία και αποδεικνύουν περίτρανα την αφερεγγυότητα ενός εχθρικού, προς τους πολίτες του, κράτους.

Απάντηση-Σχόλιο: Οι διαθεσιμότητες-απολύσεις τουλάχιστον στον δικό μας κλάδο θα μπορούσαν (πάντα θεωρητικά) και να είχαν αποφευχθεί… Όταν το ΣΕΛΜΑ ωρυόταν να μην κάνει ΚΑΝΕΝΑΣ μετάταξη γιατί το μέλλον του είναι αβέβαιο, πάρα πολλοί βιάστηκαν να το κατηγορήσουν ότι κινδυνολογεί και φέρνει την καταστροφή, και ένα τμήμα ‘παραγόντων’ ενθαρρύνοντας συναδέλφους, τους έστειλαν στην καταστροφή.

Η συνδικαλιστική ηγεσία μαθημένη για χρόνια στο ρόλο του διαπραγματευτή με στελέχη της εργοδοσίας, ξέφυγε από την καθημερινότητα των εργατών. Από την ίδια τη θέση της κατέληξε να είναι ένα ταλαντευόμενο συντηρητικό κομμάτι, εκτεθειμένο στις πιέσεις και των δυο πλευρών, της εργατικής βάσης από τη μία και του μάνατζμεντ από την άλλη. Μετά και το σπάσιμο της συνεργασίας με την άρχουσα τάξη, που της εξασφάλιζε σταθερότητα και ευελιξία, έχασε τον προσανατολισμό της.

Απάντηση-Σχόλιο: Για άλλη μια φορά αναφέρεται το μέλος του Δ.Σ. στην συνδικαλιστική ηγεσία… Αν εννοεί τα ανώτερα όργανα όπως ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ κλπ έχει το δίκιο με το μέρος της. Επειδή όμως κατά το παρελθόν υπήρχε πάντα υπαινιγμός ή και απευθείας αναφορά στο ΣΕΛΜΑ, ενημερώνουμε ότι το ΣΕΛΜΑ είναι ίσως το ΜΟΝΟ Σωματείο με τόσες κινητοποιήσεις, απεργίες, αντιδράσεις ενάντια στις επικίνδυνες καταστάσεις που ζούμε. Δυστυχώς όμως είναι ΜΟΝΟ του μέσα σε αυτό το ‘Συνδικαλιστικό’ φόρουμ. Αντ’ αυτού και εντός της εταιρείας κάποιοι άλλοι συνδικαλιστές φροντίζουν συστηματικά για τον περαιτέρω κατακερματισμό του Σωματείου μας καθώς και την ‘εξόντωση’ παλιών Σωματείων (ΣΗΑΜ) έτσι ώστε να μας καταστήσουν ακόμα πιο αδύνατους και αναρωτιέμαι ποιοι είναι οι σκοποί τους γιατί μόνο ανιδιοτελείς δεν φαίνονται να είναι.

Ο προσανατολισμός δε μπορεί να περιορίζεται πλέον μόνο στην κατάκτηση θέσεων στην κορυφή του συνδικαλισμού και στο κυνήγι της δημοσιότητας, αλλά στην οργάνωση της βάσης των εργαζομένων μέσα στους χώρους δουλειάς.

Απάντηση-Σχόλιο: Αντίθετα η δημιουργία νέων σωματείων δημιουργεί νέες θέσεις συνδικαλιστικών καρέκλων και λοιπών καρεκλοκένταυρων, νέων κυνηγιών δημοσιότητας και περαιτέρω αναμπουμπούλα όσων αφορά την ‘οργάνωση’ που ευαγγελίζεται η ανακοίνωση…

Η επικέντρωση στην επίλυση προσωπικών ζητημάτων στον στενό περίγυρο του αμαξοστασίου, αδιαφορώντας ή και στοχεύοντας άνευ ουδενός σχεδιασμού και στοιχειώδους συνεννόησης στην επίλυση συλλογικών θεμάτων, πέρα από χάσιμο χρόνου είναι στις μέρες μας εγκληματική. Επίσης, θα πρέπει να σταματήσουμε να βλέπουμε παντού γύρω μας εχθρούς ή ακόμα χειρότερα, να τους επινοούμε και όταν δεν υπάρχουν επειδή εξυπηρετούν μικροσυμφέροντα και προσωπικές φιλοδοξίες. Ο εχθρός είναι ένας. Ας αλλάξουμε επιτέλους νοοτροπία πριν είναι αργά.

Απάντηση-Σχόλιο: Στον περίγυρο του αμαξοστασίου και σιγά σιγά και σε όλη την Εταιρεία (ΣΤΑΣΥ) η στοιχειώδης συνεννόηση χάνεται λόγω ατόμων με διασπαστικές τάσεις που προπαγανδίζουν ανελλιπώς, κινδυνολογούν και ψεύδονται ασυστόλως… Αυτοί είναι οι πρώτοι πραγματικοί εχθροί της ενότητας των εργαζομένων… Ευτυχώς όλοι οι εργαζόμενοι αρχίζουν να αντιλαμβάνονται πόσο κακό κάνει αυτό στους εργαζομένους και αυτό φαίνεται κάθε μέρα που περνάει…

Η κοινωνική οργή συνεχώς κλιμακώνεται απέναντι στη συνολική επίθεση και το σφάγιασμα εργασιακών δικαιωμάτων, μισθών και συντάξεων, ενώ τα ποσοστά ανεργίας σπάνε ρεκόρ. Δεν είμαστε πια μόνοι μας και τον εφιάλτη των απολύσεων τον έχουμε πρώτοι βιώσει για τα καλά. Σαν αναπόσπαστο κομμάτι μιας κοινωνίας που βράζει είναι ανάγκη να προχωρήσουμε σε νέες μορφές οργάνωσης της βάσης με απεργιακές επιτροπές, ταμεία αλληλοβοήθειας, επιτροπές αγώνα, εργασιακές επιτροπές κτλ που θα καθοδηγούν, θα κλιμακώνουν και θα στηρίζουν τους αγώνες.Τους αγώνες που θα συνεχίσουμε να δίνουμε απέναντι στις παράλογες και εκβιαστικές απαιτήσεις εργοδοτών, κυβερνώντων και δανειστών, κόντρα στα τροικανά επιτελεία που δείχνουν τελικά να έχουν υποτιμήσει το συνδικαλιστικό κίνημα και τη δύναμή του, ενάντια στη φτώχεια και την εξαθλίωση που μας καταδικάζουν. Και έχουμε ακόμα πολύ δρόμο μπροστά μας..

Απάντηση-Σχόλιο: Οι απεργιακές επιτροπές, τα ταμεία αλληλοβοηθείας, οι επιτροπές αγώνα και όλα αυτά τα καλά που περιγράφονται είναι καλά και όμορφα να γράφονται αλλά επί του πρακτέου είναι αστεϊσμοί που ανήκουν στη σφαίρα του φανταστικού… Είναι νωπές ακόμα οι μνήμες μου, τις ημέρες της ψηφοφορίας για το μνημόνιο 3 το συνδικάτο της ΔΕΗ να ωρίεται ότι θα γίνει ο κριός που θα γκρεμίσει την κυβέρνηση μαζί με τους λιμενεργάτες και τους οδηγούς/ιδιοκτήτες φορτηγών και τους ταξιτζήδες να λένε απεργία διαρκείας…. ΤΟ αποτέλεσμα ήταν το βράδυ μετά την ψήφιση των μέτρων την Τετάρτη, μόνο ΕΝΑΣ κλάδος συνέχιζε την απεργία και όλοι ξέρουμε ποιος ήταν… Η ΔΕΗ πήρε πίσω τις απεργίες της λιμενεργάτες και φορτηγά δεν εμφανίστηκαν ποτέ και οι φίλοι ταξιτζήδες έλυσαν την απεργία μήπως επωφεληθούν και βγάλουν κάτι τι παραπάνω λόγω της απεργίας των ΗΣΑΠ-ΜΕΤΡΟ.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Τα πράγματα είναι απλά, τα τελευταία χρόνια σε όλους τους αγώνες που έχουμε κάνει είμαστε σχεδόν ΜΟΝΟΙ μας. Αυτό σημαίνει πως λόγω του όγκου των μέτρων που έρχονται , μέχρι να συνειδητοποιήσουν ΟΛΟΙ ΟΙ ΦΟΡΕΙΣ και να αποφασίσουν για ΚΟΙΝΟ ΑΓΩΝΑ, όποιος αγώνας και να κάνουμε για τα ‘κοινά’ που χάνονται, θα πέφτει στο κενό. Εμείς λοιπόν θα πρέπει να συνεχίσουμε τον αγώνα με προτεραιότητα ΕΜΑΣ μέχρι οι ΑΛΛΟΙ να καταλάβουν ότι ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΤΑΦΕΡΟΥΜΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ! Αυτό όμως με διασπάσεις, μπουρδολογίες και ευχολόγια δεν γίνεται….

Παναγιώτης Σταυρόπουλος

ΓΙΑΤΙ Η ΓΕΝΙΚΗ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΤΥΧΕΙ…

Το τριήμερο 5 Νοεμβρίου – 7 Νοεμβρίου 2012 είναι ίσως το πιο κρίσιμο τριήμερο για όλους εμάς που δεν ζήσαμε ‘ιστορικά’ χειρότερες στιγμές (πόλεμο ’40, εμφύλιο, χούντα). Είναι οι 2 ημέρες πριν το τελικό και εννοώ ΤΕΛΙΚΟ ανασκολοπισμό όλων των ανθρώπων (νοικοκυραίων ή μη δεν έχει σημασία) αυτής της χώρας. Τα μέτρα τα οποία φέρνει αυτός ο συρφετός που αυτοονομάζεται ‘συγκυβέρνηση’ είναι όχι μόνο το τελείωμα της ελληνικής κοινωνίας όπως την ξέρουμε, αλλά και η ΤΑΦΟΠΛΑΚΑ σε κάθε δικαίωμα στην αξιοπρεπή διαβίωση ενός ανθρώπινου όντος.

Δεν θέλω να μακρηγορήσω και θα προσπαθήσω να μην το κάνω. Όποιος δεν καταλαβαίνει τι ακριβώς εννοώ μπορεί να συμβουλευτεί διάφορες ιστοσελίδες και να δει τι ακριβώς σημαίνει αυτό που η ελαφρά συγκυβέρνηση εννοεί ‘τελευταίο πακέτο μέτρων’.

Συνάδελφοι και όσοι διαβάζετε αυτό το μήνυμα, το πακέτο αυτό λέγεται τελευταίο για τον απλό λόγο ότι δεν θα έχουν μείνει πολλοί ζωντανοί και με αξιοπρέπεια για να δουν το επόμενο…

Ενδεικτικά σας περιγράφω μια κατάσταση που οι γονείς δεν θα έχουν γάλα για τα παιδιά τους γιατί θα είναι έξοδο 200€/μήνα ενώ τα έσοδα τους θα είναι 500€/μήνα στην ΚΑΛΥΤΕΡΗ των περιπτώσεων και ΕΦΟΣΟΝ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ 2 ΠΡΑΓΜΑ ΔΥΣΚΟΛΟ. Πριν βιαστεί κάποιος να σκεφτεί γιατί 2 μισθοί θα είναι 500€/μήνα εξηγώ ότι πολύ απλά φόροι, χαράτσια και έξτρα επιβαρύνσεις θα τους τρώνε τα υπόλοιπα 500…

Οι συνταξιούχοι γονείς μας θα πεθαίνουν αβοήθητοι γιατί δεν θα έχουν να πληρώσουν τα νοσήλεια ή θα γίνονται πειραματόζωα σε νέα ‘γενόσημα’ φάρμακα άγνωστων αφρικανικών και λοιπών εταιρειών…

Εμείς, και όταν λέω εμείς εννοώ όποιον έχει μείνει παραγωγικός σε αυτή τη χώρα ανεξαιρέτως του αν είναι Δημόσιος ή Ιδιωτικός Υπάλληλος, θα μείνουμε να αισθανόμαστε άχρηστοι, με ένα συναίσθημα αδικίας στο μυαλό μας, αρρωσταίνοντας ψυχολογικά ώρα με την ώρα, μέρα με τη μέρα, μήνα με το μήνα, χρόνο με το χρόνο μέχρι να γίνουμε (όσοι αντέξουμε αυτή την πίεση), φτωχές καρικατούρες του εαυτού μας.

Και όλα αυτά γιατί;

Για τις τράπεζες που χρεώθηκαν επειδή ρίσκαραν και τα χρέωσαν σε μας;

Για τις πολυεθνικές που πραγματεύονται τις ζωές σαν εμπορεύματα;

Για τους ανίκανους αν όχι ιδιοτελείς πολιτικούς μας που συνηγόρησαν σε αυτό το γελοίο σκηνικό και μας έστησαν κανονικά σαν ανθρώπους και σαν κοινωνία των ένα απέναντι στον άλλον και όλους μαζί στον τοίχο της εκτέλεσης;

Μέγιστο καθήκον μας φίλοι που διαβάζεται αυτό το μήνυμα είναι:

Να μην τους αφήσουμε να απαλλοτριώσουν την ανθρωπιά μας.

Να μην παίξουμε το παιχνίδι τους.

Να χρησιμοποιήσουμε τα όπλα μας!

Όλοι μαζί στις απεργίες, γενική απεργία παντού μέχρι να εκπέσουν, όσοι μπορούν και αντέχουν να συμμετέχουν και στις κινητοποιήσεις, να βοηθήσουμε αν μπορούμε τους συνανθρώπους μας ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΑΛΙ!!!

Κλείνοντας για τους συναδέλφους, σας καλώ όλους να λάβετε σύσσωμοι μέρος στην απεργία και αν πιστεύετε πως αυτό έχει οικονομικό κόστος να σκεφτείτε ένα πράγμα:

Με τις περικοπές που έχουμε όλοι υποστεί επειδή μέχρι τώρα δεν αντισταθήκαμε σθεναρά, πόσες μέρες απεργίας θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει;;;

Γιατί μεθαύριο οι 15 μέρες απεργίας που θα ‘χάσουμε’ θα είναι ο μηνιαίος μισθός μας (στην καλύτερη περίπτωση) για πάντα…