Από τις αυθαιρεσίες/προαγωγές στις αυθαιρεσίες/καταστροφές.

Ήταν 2001 ακόμα όταν το κλίμα που θα επικρατούσε στην εταιρεία από εκείνη την εποχή και πέρα αχνοφαινόταν στον ορίζοντα. Διαπλοκή, ρουφιανιά, εξυπηρετήσεις και ρουσφέτια, όλα έδειχναν πως η τύποις “αξιοκρατική” περίοδος του “Αμερικάνικου” Management είχε τελειώσει…

Όλοι όμως οι άνθρωποι αξιοποιήθηκαν…..

Και ήρθε το 2004…

Πάντα με τη δικαιολογία της διοργανώσεως των Ολυμπιακών αγώνων και λίγο πριν τις εκλογές του Μαρτίου, ορδές ανθρώπων συνέρρεαν στην εταιρεία μας. Νέες ειδικότητες, νέες προσλήψεις, νέες προδιαγραφές ενόψει Ολυμπιακών, αθρόες υπερωρίες ένθεν και ένθεν. Η διακυβέρνηση άλλαξε χέρια αλλά ενόψει των Ολυμπιακών αγώνων δεν κινήθηκε κανείς εναντίον των όχι και τόσο αξιοκρατικών διαδικασιών που είχαν εφαρμοστεί λίγους μήνες πρίν…

Όλοι όμως οι άνθρωποι αξιοποιήθηκαν…

Μεταξύ του 2004 και του 2007 άλλαξε ο Διευθύνων που υπήρχε από το 2001 αλλά δεν έφυγε από την εταιρεία. Εκείνη την εποχή λόγω της “υπερπλήρωσης” των θέσεων από το 2004 προσλήψεις πολλές δεν γίνανε, ίσως μερικές κλασσικές εξυπηρετήσεις σε λίγους από κομματικά γραφεία, όχι όμως τίποτα το εξόφθαλμο και συνταρακτικό. Φυσικά συνεχίστηκε –αν και σε μικρότερο βαθμό- η τακτική των αναβαθμίσεων, ανακάλυψης νέων θέσεων και γενικών εξυπηρετήσεων.

Όμως όλοι οι άνθρωποι αξιοποιήθηκαν.

Και ήρθε το 2007…

Ένας από τους πιο προκλητικούς υπουργούς ΠΕΧΩΔΕ, ένας αλήτης της πολιτικής κατά την ταπεινή μου άποψη, ένας “αποχωρήσαντας” του κυβερνώντος κόμματος που όπως αποδείχτηκε μετά επέστρεψε για να προδώσει, αποκτά τον σκιώδη έλεγχο της εταιρείας παρότι η εταιρεία τύποις ανήκε στο ΥΜΕ. Νέος Διευθύνων Σύμβουλος και τα πρώτα δείγματα γραφής δεν άργησαν να έρθουν. Λίστα 120 τουλάχιστον ατόμων με αναβαθμίσεις από το πουθενά, και μάλιστα τόσο από το πουθενά που σε μερικές περιπτώσεις κάποιοι από τους αναφερόμενους αφενώς μεν δεν ήξεραν καν για επικειμένη αναβάθμιση τους και κάποιοι άλλοι ΑΡΝΗΘΗΚΑΝ την αναβάθμιση…. Κερασάκι στην τούρτα η ΟΛΙΚΗ ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ μισθολογικά μιας ΟΛΟΚΛΗΡΗΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ με δικαιολογία παλαιότερο αίτημα (και φυσικά δημιουργία ενός ακόμα σωματείου).

Εν τω μεταξύ αυτή την αναφερθείσα περίοδο οι επεκτάσεις του Συστήματος ετοιμάζονταν πυρετωδώς για τις επεκτάσεις της Ανθούπολης, του Ελληνικού και του Χαϊδαρίου με χρονοδιάγραμμα παράδοσης μέσα στο 2010. Λογικό ήταν να ακολουθηθεί από την κυβέρνηση η ίδια τακτική που ακολουθήθηκε από την προηγούμενη πρίν τις εκλογές του 2004. Με ισχυρότατο πρόσχημα τις επεκτάσεις προσέλαβε με τις συνοπτικές γνωστές διαδικασίες που είχαμε δει και το 2004 αθρόο αριθμό εργαζομένων για να καλύψει τον απαραίτητο αριθμό υπαλλήλων που χρειαζόταν για τις νέες επεκτάσεις του συστήματος. Η επάνδρωση φυσικά όπως και στις προηγούμενες περιπτώσεις είχε και πάλι τις γνωστές αναβαθμίσεις, εξυπηρετήσεις και αδιαφάνειες των προηγούμενων εποχών. Παρόλα αυτά, ήταν η πρώτη φορά που υπήρχε στην εταιρεία ένα είδους εμφυλίου, και αυτοί που ήρθαν με τον ίδιο τρόπο το 2004, αφόριζαν και καταριόντουσαν αυτούς που για τους ίδιους λόγους ήρθαν στην εταιρεία το 2009…

Όμως και πάλι όλοι οι άνθρωποι αξιοποιήθηκαν…

Και μπήκαμε στο 2010…

Νέα διακυβέρνηση για άλλη μια φορά και φυσικά νέος Διευθύνων. Παραμυθάς από τους λίγους, πρώην “στέλεχος” πολυεθνικής και βγαλμένος από μια νέα διαφανή διαδικασία που λεγόταν διαύγεια. ΜΟΤΤΟ του το “πρώτα ο άνθρωπος”. Εκείνη την εποχή και λίγο πριν το μνημόνιο έγινε και η πρώτη εγκληματική ενέργεια στην εταιρεία εναντίον εργαζομένου, μια ενέργεια που όλα τα σωματεία το πήραν στα ψιλά, χωρίς να φανταστούν φυσικά ότι αν κάτι γίνει σε έναν, μπορεί να γίνει στον καθέναν… Προϊστάμενος καθαιρέθηκε με την δικαιολογία ότι άφησε συνδικαλιστή να στείλει email από τον υπολογιστή του… Αυτή ήταν η πρώτη φθηνή δικαιολογία κακόβουλης ενέργειας εναντίον υπαλλήλου της εταιρείας… Την συνέχεια την ξέρουμε όλοι.

Ενώ διαβεβαίωνε ότι “Πρώτα ο άνθρωπος” απέλυσε με συνοπτικές διαδικασίες ΟΛΟΥΣ τους συναδέλφους που είχαν προσληφθεί για τις επεκτάσεις, λες και οι συνάδελφοι φταίγαν που το σκάνδαλο SIEMENS βάλτωσε τα πάντα για 3 χρόνια, και όταν λέμε τα πάντα για να γίνω ερειστικός και να αντικρούσω ότι η εταιρεία “μπήκε” μέσα από τις προσλήψεις, αντιλέγω πως αν το δίκτυο ήταν ολοκληρωμένο το 2010 η εταιρεία δεν θα έμπαινε μέσα, άρα σφάλμα δεν υπήρχε κανένα. Όλα δούλευαν σε πολύ καλούς δείκτες ποιότητας, ο έλεγχος ήταν καλύτερος από ποτέ, τα τρένα είχαν την σωστή επάνδρωση και τη σωστή συντήρηση, και κάθε εργαζόμενος που απευθυνόταν σε διοικητικές υπηρεσίες για υπηρεσιακά ζητήματα εξυπηρετούνταν γρήγορα και άμεσα.

Δυστυχώς όμως η απόλυση των συναδέλφων αντί να ενώσει περαιτέρω τους εναπομείναντες συναδέλφους τους δίχασε περισσότερο. Πάρα πολλοί το θεώρησαν δικαιοσύνη και πάρα πολλοί σφετερίστηκαν τον πόνο τους και την αγωνία τους για να ανέβουν στην αναγνωρισημότητα και στο συνδικαλιστικό προσκήνιο. Ευτυχώς για μερικούς το έργο τελείωσε νωρίς.

Δυστυχώς οι άνθρωποι δεν αξιοποιήθηκαν…

Και πήγαμε στο 2011

Οι εταιρείες ενώθηκαν, οι περικοπές γιγαντώθηκαν, οι αντιδράσεις και πάλι δεν ήταν αυτές που έπρεπε γιατί κάποιοι επέμεναν να συμβιβάζονται με παροχές και συμφωνίες κάτω από το τραπέζι με αποτέλεσμα ο όποιος αγώνας να χαραμίζεται για χάρη των λίγων.

Η τρομοκρατία της διοίκησης έστειλε πολλούς συναδέλφους στις “μετατάξεις” με τα γνωστά αποτελέσματα. Η πλειονότητα από αυτούς βίωσαν ή και βιώνουν ακόμα το καθεστώς ομηρίας που βιώνουν οι 280 απολυμένοι συνάδελφοί μας… Για πολλούς που δεν είχαν συνειδητοποιήσει πως είναι να χάνεις τη δουλειά σου ήταν ένα ξύπνημα συνείδησης αυτή η εμπειρία.

Από την άλλη οι φωνές του ΣΕΛΜΑ στα μέλη του να μην φύγει κανείς δεν εισακούστηκαν μια και οι απειλές της διοίκησης μαζί με το δέλεαρ των “βολευτών”- σειρήνων ήταν ισχυρότερες. (Ελπίζω η ταλαιπωρία αυτών των συναδέλφων να τελείωσε επιτέλους)

 Οι φωνές που δεν θέλανε την πλήρη ενοποίηση των δύο εταιρειών ακούγονταν αχνά και στα βάθη των σκοτεινών διαδρόμων της Αθηνάς 64. Από τη μία η ριζοσπαστική συμπεριφορά και από την άλλη η υπόγεια δολοπλοκή συγκρούονταν κάθε μέρα. Αλλά όπως όλοι ξέρουμε αν δεν υπάρχει μέση οδός τα άκρα δεν συμφωνούνε. Και συνήθως αυτό έχει θύματα όχι μόνο αυτούς που συγκρούονται αλλά και αυτούς που τους εκφράζουνε γιατί μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά. Κανείς δεν έκανε πίσω, κανείς δεν είχε την σκέψη να προσέξει το κοινό καλό των ενωμένων τριών εταιρειών που έγιναν μία και πολύ φοβάμαι πως ακόμα μερικοί δεν το έχουν κατανοήσει…

Δυστυχώς οι ευκαιρίες δεν αξιοποιήθηκαν…

Και φτάσαμε στο σήμερα…

http://static.diavgeia.gov.gr/doc/%CE%92%CE%95%CE%96%CE%95%CE%9F%CE%A1%CE%9B%CE%9F-4%CE%97%CE%92

Σε αντιπαράθεση με την διάσημη επιστολή Δρακάκη με τις 150 αναβαθμίσεις αυτή τη φορά 150 συνάδελφοι αλλάζουν περιβάλλον σε μία μέρα, χωρίς να ερωτηθούν, χωρίς να σκεφτεί κανείς την οικογενειακή τους κατάσταση, χωρίς κανένας να λάβει υπόψη κανένα υπηρεσιακό κόστος. Οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι τρέχανε τις υπηρεσίες που αύριο θα μας λείπουν και όλα αυτά για να μην επαναπροσλάβουν αυτούς που πραγματικά λείπουν από την εταιρεία. Τους 280 απολυμένους.

 Υπηρεσίες ολόκληρες ξεκληρίστηκαν από ένα ώμο φίλτρο:

“ΚΑΤΩ ΑΠΟ 35 ΕΤΩΝ, ΔΕ, ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΚΑΤΑΡΓΕΙΤΑΙ”

Δυστυχώς οι άνθρωποι για την εταιρεία πλέον δεν σημαίνουν τίποτα…

Κλείνω την μικρή αναδρομή με μια σκέψη για όλους εμάς…..

Σήμερα ήταν το παραπάνω φίλτρο.

 Αύριο θα είναι “πάνω από 50, ΠΕ, Ακριβός”, μεθαύριο θα είναι “πάνω από 40, με πάνω από 2 παιδιά, πολλές μέρες άδεια”, και μεθαύριο θα είναι “35-45, ΠΕ/TE/ΔΕ, πολλές μέρες αναρρωτική, ασύμφορος”, ή θα είναι “ΟΔΗΓΟΣ, ΠΕ/ΔΕ/ΤΕ, αντικατάσταση από ΑΤΟ”ή “ΥΠ. ΣΤΑΘΜΟΥ, ΠΕ/ΔΕ/ΤΕ, αντικατάσταση με security”;;;;;;;

Ότι συμβαίνει σε έναν, μπορεί να συμβεί σε όλους

Με τιμή

Παναγιώτης Σταυρόπουλος aka Panagiotis Kirks

Η ΣΤΑΣΥ και εμείς...

Δολοπλοκίες, μηχανορραφίες, διαπλοκές, ανταποδοτικά πυρά ένθεν και ένθεν, από και προς όλους και το παρασκήνιο;
Ο ένας εργασιακός κλάδος στην εταιρεία να πηγαίνει να ρίξει τον άλλον, ακόμα και στα ίδια σωματεία, σε διαφορετικές γραμμές λειτουργίας, σε διαφορετικούς σταθμούς, σε διαφορετικά συνεργεία, σε διαφορετικές εταιρείες, σε όλα!!!
Σε επίπεδο περιββάλοντος και συνθηκών εργασίας, σε κάτω από το τραπέζι αμοιβές που προβλέπονται εκτός ενιαίου μισθολογίου, σε απίστευτες εφευρέσεις επιδομάτων και υπερωριών, σε bonus υπερωρίες "αν κάποιος κάνει σωστά τη δουλειά" του, σε ελεεινές προσυμφωνημένες "μαύρες" υπερωρίες εντός οκταώρου...
Ζούμε ένα αίσχος, μια παρακμή, ένα μαλλιοτράβηγμα. Ενωμένοι και διχασμένοι, με παπαγάλους και μάινες, με παγώνια και δεκαοχτούρες.
Και ο υπόγειος πόλεμος, το αιώνιο αλισβερίσι σε αυτή την εταιρεία από το 2001 που έφυγε η Bechtel συνεχίζεται. Και τα κοράκια χαίρονται μαζί με τους αετούς και τα καναρίνια...
Είμαστε άξιοι της τύχης μας και μας αξίζει ότι και αν τραβάμε, αυτή είναι η πικρή αλήθεια, δεν θα γίνουμε ποτέ άνθρωποι δίκαιοι και σωστοί γιατί δεν είμασταν ποτέ. Θα κυνηγάμε πάντα το τυράκι, τη μαϊμουδιά, τον τρόπο να επωφεληθούμε απέναντι στους άλλους. Θα συνεχίζουμε να κλείνουμε τα μάτια σε αυτούς που εκμεταλλεύονται τις συγκυρίες και αντί να τους καταγγέλλουμε, θα προσπαθούμε να μπούμε και εμείς στο club.
Και στο τέλος, οι περισσότεροι από εμάς θα είμαστε στην απέξω, να μυξοκλαίμε για την τύχη μας, την τύχη που εμείς φτιάξαμε, προσπαθώντας να γίνουμε ένα με τους επαγγελματίες τυχοδιώκτες που φυσικά θα συνεχίζουν να επωφελούνται έναντι των άλλων με χιλιάδες δικαιολογίες και επιχειρήματα...

Επίταξη; Και τώρα τι; Αποποίηση ευθυνών ή συντονισμένη δράση;

Όπως πάντα είναι μια προσωπική τοποθέτηση που σκοπό δεν έχει ούτε να χαϊδέψει τα ΣΕΛΜΑ και τα ΣΗΕΚ της εταιρείας ούτε και το ΣΗΑΜ και το ΣΕΚΕΛΜΑ. Το πρόβλημα κυρίες και κύριοι δεν είναι μόνο ότι οι κυβερνώντες κάνουν ότι γουστάρουν αλλά και ότι αυτοί που ΔΕΝ κάνουν κάτι ρίχνουν το φταίξιμο σε αυτούς που κάνουν κάτι.
Για να γίνω πιο συγκεκριμένος, το όλο σκηνικό των απεργιών που πρωτοστάτησε το ΣΕΛΜΑ και το αποτέλεσμα αυτού (η επίταξη), θυμίζει τους Γερμανούς κατακτητές το 1940 που 6 άτομα με όπλα πήγαιναν και σκότωναν ένα ολόκληρο χωριό 400 κατοίκων γιατί κανένας δεν τους έκανε ντου να τους πάρει τα όπλα και μετά να ανέβει στο βουνό με την ελπίδα ότι :"μπορεί να τη γλιτώσω".
Παρόλα αυτά το προσωπικό μου πιστεύω είναι πως οι άνθρωποι που κάνανε αυτά που κάνανε στο Δημόσιο, στους συνταξιούχους, σε εμάς τους ίδιους έχουν ένα συγκεκριμένο πλάνο και αυτό ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ αν υπήρχε ομοψυχία δεν θα άλλαζε το τελικό αποτέλεσμα.
Αυτό γίνεται γιατί από το πιο μικρό υποσύνολο της κοινωνίας (Συνδικάτα) μέχρι το πιο μεγάλο (κοινωνικές ομάδες όπως συνταξιούχοι, αγρότες κλπ.) ακόμα έχει την φιλοσοφία εκείνων των 400 κατοίκων που τους σκότωναν 4 άτομα.
Αν αυτό δεν αλλάξει, αν όλοι δεν λειτουργήσουν επιτέλους σαν ΟΛΟΙ, χωρίς να εννοώ ότι αυτοί που δεν προσπαθούν είναι προδότες ή κάτι τέτοιο, δεν πρόκειται να αλλάξει κάτι στην ροή των πραγμάτων. 
Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε εμείς σαν μονάδες στο περιβάλλον εργασίας μας είναι το ελάχιστο, να συντονιστούμε με προσφυγές στη δικαιοσύνη, να παράγουμε το έργο για το οποίο μας αμείβουν πλέον οι κύριοι αυτοί και να τηρούμε πιστά όλες τις διαδικασίες ασφαλείας και λειτουργίας που αυτοί τηρούν ευλαβικά. Να σταματήσουμε να τρωγόμαστε μεταξύ μας και να συντονιστούμε μαζί τους στο παιχνίδι που έχει τους δικούς τους κανόνες (των κυβερνώντων) τα δικά τους μέσα (τα ΜΜΕ) και τα δικά τους πιστεύω (την ασφάλεια του κράτους/εργασίας κλπ.). Μέσα από αυτό το παιχνίδι θα πρέπει να αποδείξουμε ότι αυτά που έκαναν στον κλάδο μας είναι εκτός πραγματικότητας και να τους αναγκάσουμε να τα απορρίψουν....

Προς δημοσιογράφους και λοιπούς "κύκλους" συνδικαλιστών: γιατι το ΣΕΛΜΑ επιμένει στους αγώνες του...

Για άλλη μια φορά το ΣΕΛΜΑ πρωτοπορώντας στον άνισο αυτό αγώνα που δίνει εναντίον του μνημονίου και των πρωτοφανών εξοντωτικών τακτικών της κυβέρνησης, έδωσε το στίγμα του και κατηγορείται από μερίδα του τύπου καθώς και από ‘’κύκλους’’ συνδικαλιστών ότι αυτό που κάνει γίνεται μάταια και για τη δημιουργία εντυπώσεων και μόνο. Λυπάμαι που υπάρχουν ακόμα πολλοί άνθρωποι σε αυτή την κοινωνία, δημοσιογράφοι και ακόμα χειρότερα συνάδελφοι, που πιστεύουν ότι το ΣΕΛΜΑ πολεμάει για συντεχνιακούς λόγους.

Ποια είναι η αλήθεια της κινητοποίησης μας;

Η αλήθεια είναι ωμή και φυσικά όπως κάθε τι ωμό δεν αρέσει σε πολλούς. Η αλήθεια είναι πως η ΑΜΕΛ μέχρι και την ένταξη της στο Δημόσιο τομέα το 2010 μετά την εισαγωγή της χώρας στο μνημόνιο αντιμετωπιζόταν σαν Ιδιωτική/Τραβεστί Εταιρεία.

Αυτό κυρίες και κύριοι σημαίνει πως όταν ο υπόλοιπος Δημόσιος Τομέας από το 1999 που υπήρχε η πρώτη μορφή Εταιρείας Λειτουργίας στην ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ κάθε έτος λάμβανε 5-7% αυξήσεις ετησίως, και η ΓΣΕΕ στον ιδιωτικό τομέα έβγαζε αυξήσεις 4-5% ετησίως οι εργαζόμενοι στην ΑΜΕΛ ποτέ δεν πήραν αύξηση παραπάνω από 3% ετησίως με εξαίρεση μια χρονιά που πήραν 3,5%.

ΤΕΤΟΙΑ ΙΔΙΩΤΙΚΟΔΗΜΟΣΙΟ/ΤΡΑΒΕΣΤΙ πολιτική αυξήσεων υπήρχε στην εταιρεία…

Επίσης στην ΑΜΕΛ η ωρίμανση των μισθών ετησίως ήταν 5% ανά τρία έτη και αλλά 5% ανά πέντε έτη τα οποία έμπαιναν στο μισθό ΜΟΝΟ όταν έκλεινε η τριετία ή πενταετία ενώ αντίστοιχα στο Δημόσιο Τομέα υπήρχε ωρίμανση 2,8% ανά έτος και στον ιδιωτικό τομέα 10% ανά τριετία με το κλείσιμο της κάθε τριετίας.

Τα συμπεράσματα λοιπόν για το τι ακριβώς υπερασπίζεται η ‘συντεχνία’ μας είναι δικά σας…

Αυτό που υπερασπιζόμαστε εμείς εδώ είναι ότι όπως λέει και ο σοφός λαός ‘και κερατάς και δαρμένος’ δεν πάει…

Δεν μπορεί επί 11 έτη να είσαι το απολειφάδι των ‘πάρε κόσμε’ και όταν έρθει η ώρα να δώσεις να σου ζητάνε να δώσεις τα ίδια με όλους τους άλλους, όταν εσύ δεν ήσουν ποτέ οι ‘άλλοι’, αλλά ούτε και οι άλλοι ήθελαν να πάμε μαζί τους αλλιώς θα το είχαν επιδιώξει πιο πρίν…

Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι οι μειώσεις στην εταιρεία μας να έχουν φτάσει ήδη στο 45% από το 2009 και θα πάει στο 50% με την κατάργηση των επιδομάτων Χριστουγέννων, Πάσχα, Καλοκαιρινής Αδείας.

Τι σημαίνει όμως 50%;

Το 50% είναι απόλυτο ποσοστό μείωσης και όχι απόλυτος αριθμός μισθού. Σας ενημερώνουμε λοιπόν ότι εξαιτίας όλων των λόγων που προαναφέραμε ποτέ δεν καταφέραμε να έχουμε μισθούς της τάξεως 5.000-6.000 & 7.000 Ευρώ που ακούγονται σε άλλους τομείς ή φορείς, ο μισθός που είχαμε σαν εταιρεία μεσοσταθμικά ήταν μεικτά περίπου 2200€ ήτοι 1600-1700 καθαρά το 2009.

Αυτό κυρίες και σημαίνει πως με τις μειώσεις που μας έγιναν είμαστε πλέον στα 1520 μεικτά ήτοι 1150 καθαρά μέσα σε 3 χρόνια, 1150 που θα γίνουν 1000 με τις καταργήσεις των δώρων, αποτέλεσμα αυτών είναι όλοι οι οικογενειακοί προγραμματισμοί να πέφτουν έξω, δάνεια να διαμαρτύρονται, σπίτια να χάνονται, τα νοικοκυριά μας να καταστρέφονται και όλα αυτά ΓΙΑΤΙ;

Επί των πλείστων η νεόκοπη κυβέρνηση του ΓΑΠ απέλυσε και 270 συναδέλφους γιατί τάχα ήταν κομματικές προσλήψεις, λες και το ΠΑΣΟΚ το Φεβρουάριο του 2004 δεν είχε προσλάβει 300 συναδέλφους που άξια βγάζουν το ψωμί τους όπως θα έπρεπε να το βγάζουν και οι 270 που δεν είναι πια μαζί μας και αγωνιζόμαστε να γυρίσουν.

Η δουλειά κύριοι δεν είναι ντροπή. Ντροπή είναι τα καμώματά σας που έχουν κάνει 1,5 εκατομμύριο συμπολίτες μας άνεργους να διψάνε για το αίμα όσων ακόμα είμαστε τυχεροί και δουλεύουμε.

ΓΙΑΤΙ ΚΥΡΙΟΙ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΑΝ ΣΤΑ 3,4 και 5 ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΕΥΡΩ ΜΙΣΘΟ ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΩΡΑ ΣΤΑ 2 & 2,5 ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΛΕΜΕ ΔΟΞΑ ΤΩ ΘΕΩ…

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΑΝ ΔΗΜΟΣΙΟ

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΑΝ ΖΗΜΙΟΓΟΝΟΙ ΠΡΙΝ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟ ΤΡΙΚ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕ ΤΟ ΕΝΙΑΙΟ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ

ΠΑΝΤΑ ΕΙΜΑΣΤΑΝ ΤΟ ΚΑΜΑΡΙ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΣΕ ΘΕΜΑΤΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ, ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΑΧΥΤΗΤΑΣ.



ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ!!!

ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΠΟΛΕΜΑΜΕ!!!



ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΛΙΓΟ ΑΝΘΡΩΠΟΙ, ΝΑ ΣΩΣΟΥΜΕ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΜΑΣ!!!